'وحدت‌ گرایی‌ در سیره اهل‌ بیت‌(ص) '

 

 

دوستی و دشمنی دو معنی دارد. یکی اینکه بین ما محبین یک درگیری شخصی پیش می آید یا اختلاف نظری هست ما دوستی مان را با یکدیگر به هم می زنیم. دشمنی که در فرمایش امام موسی بن جعفر فرمودند این نیست این دشمنی یا بهتر بگیم کدورت متعلق به عمل ما محبین نسبت به یکدیگر است و ما از عمل یکدیگر بیزار می شویم نه عقیده مذهبی مان.

در دشمنی که حضرت فرمودند به این معنی است که به خاطر اینکه کسی محب اهل بیت است دشمنی می‌شود (به خاطر شیعه یا محب بودن اهلبیت(علیهم السلام)) این دشمنی همان دشمنی با اهلبیت(علیهم السلام) است که در ادامه حضرت می فرماید  این بدان علت است که آنها از طینت ما خلق شده اند و نور ما در ایشان است.

در کتاب انساب النواصب هم حدیثی بیان شده که حضرت صادق فرمودند که نواصب(دشمنان اهلبیت(علیهم السلام)) با خود ایشان دشمنی ندارند بلکه با شیعیان دشمنی دارند که از این کلام حضرت هم می توان نتیجه گرفت که حکمی که برای ناصبین اهلبیت(علیهم السلام) هست باطنا برای ناصبین محبین ایشان هست. به بیان دیگر در زیارت جامعه هم بیان می‌شود که مقام اهلبیت(علیهم السلام) برای هیچ کسی در عالم پوشیده نیست (شیطان، منافق، کافر و ....) به فرمایش بزرگان همانطور که توحید فطری است ولایت هم فطری است و هیچکس فطرتا با اهلبیت(علیهم السلام) دشمنی ندارد (البته این جمله به جای  خود شرح دارد که فی الحال از آن صرف نظر می کنیم).

پس بعضی از روشنفکران که این مسئله را مطرح می کنند که هیچ کس با اهل بیت دشمنی ندارد پس همه امت واحد هستند و اهل بهشت این نیست طبق این احادیث دشمنی با محبین است نه اشخاص اهلبیت(علیهم السلام). البته باید توجه داشت این عداوت با عمل ما محبین نباید سنجیده شود و روایت را زیر سوال ببریم بلکه طبق فرمایش حضرات معصومین بحث نوری است که به میزان خلوص محبین در وجود ایشان است.

یا علی مدد

نوشته شده در تاریخ دوشنبه دوازدهم مرداد 1388    | توسط: شیعیان منتقم آل محمد    | طبقه بندی: سوء نسب دشمنان امیرالمؤمنین (ع)، دستور به سب و لعن ابوبكر و عمر و... لعنه الله علیهم، حب و بغض،     | نظرات()