آمد سحر ز كوى تو دامن كشان صبا ----- اهدى السلام منك على تابع الهدى
شد زان سلام زنده عظام رمیم من ----- گفتم به صد نیاز كه اهلا و مرحبا
آن خوش نسیم كرد چو آهنگ بازگشت ----- باز آمدم به خویش از آن سكر دلگشا
یك دامن اشك در قدمش ریختم به عجز ----- گفتم به او نهفته كه : روحى لك الفدا
چون مى كنى زیارت آن خاك آستان ----- چون مى رسى به درگه آن كعبه صفا
از من بكن به خاك درش عرض سجده اى ----- گردد اگر قبول ، زهى عز و اعتلا
پس بعد ازین زمین ادب بوسه ده بگو ----- كاین خسته نیست بى تو دمى از غمت جدا
روزى كه بود در كف من دامن وطن ----- پایم همین به دامن خود بود آشنا
آشوب دهر زد سرپا بر بساط من ----- بگرفت ذره ذره كف خاك من هوا
برداشت صرصر از سر شاخ آشیان من ----- افگند هر طرف خس و خاشاك من جدا
اكنون چوبید با كف خالى نشسته ام ----- شرمندگى است حاصلم از خویش و آشنا
دیشب صبا نهفته به گوش دلم دمید ----- كاى خامه ات ز نافه مشكین گرهگشا
طبع سخنور تو بهار شكفتگى است ----- چون غنچه سر به جیب فرو برده اى چرا؟
سر كن ره ستایش شاهنشهى كه هست ----- نعلین پاى زائر او تاج عرش سا
نفس نبى ، على ولى ، حجت جلى ----- صاحب لواى هر دو سرا شاه اولیا
جانم ز هوش رفت ازین خوش ادا سروش ----- بیگانه ساخت از خودم این حرف آشنا
زد جوش آب و رنگ بهار طراوتم ----- شد شاخ خشك خامه من گلبن ثنا
كاى آستان قصر جلال تو عرش سا ----- وى مهرومه به راه تو كمتر ز نقش پا
خیاط قدرت ملك العرش دوخته است ----- بر قد كبریاى تو تشریف انما
تبلیغ بلغ است ز شان تو آیتى ----- توقیع كبریاى تو تنزیل هل اتى
برد از زمانه نور وجود تو تیرگى ----- اى نیر ظهور تو در حد استوا
میدان دین نداشته مردى به غیر تو ----- ثابت شد این قضیه به برهان لافتى
دریا، گداى دست گهربارت از كرم ----- پیش كف تو، ابر عرق ریزد از حیا
غیر از تو كیست آن كه تواند گذاشتن ----- بر دوش سرور دو سراپاى عرش سا
اى نوردیده را به غبار تو التجا ----- خاك درت به كعبه دلها دهد صفا
توفیق شد رفیق كه چندى به كام دل ----- سودم جبین به خاك تو یا سیدالورا
پرواى آفتاب قیامت نمى كنم ----- در سایه لواى تو یا صاحب اللوا
شرح محامدمت كه از آن قاصر است عقل ----- كلك زبان بریده من چون كند ادا؟
شاها! تویى كه از كرمت خاطر حزین ----- دارد ز خوشدلى به رخ صبح خنده ها
هر صبحدم به صیقل مهر تو آسمان ----- آیینه ضمیر مرا مى دهد جلا
كامى كه هست از تو طلب مى كند دلم ----- چون ذات توست واسطه رحمت خدا
دیگر امید آن كه دهى سرفرازیم ----- گردد سرم ز سجده به خاك تو عرش سا
ختم سخن نما به دعایى ز روى صدق ----- اكنون كه هست صبح اجابت جبین گشا
تا هست مست شور تو سرهاى سرخوشان ----- تا هست گرم عشق تو دلهاى آشنا
از جوش ذكر و غلغل زوار روضه ات ----- پیوسته باد گنبد افلاك پر صدا
بیگانه نیست در نظر رهروان عشق ----- گر نام این قصیده نهم منهج الولا

(حزین لاهیجى ت : 1103 ه -و: 1180 ه )

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388    | توسط: شیعیان منتقم آل محمد    | طبقه بندی: اشعار در وصف مولا علی(ع)،     | نظرات()